Ο Πίπης μας, το πουλάκι - μασκότ της τάξης μας χθες στεναχωρήθηκε πολύ όταν άκουσε παιδιά της τάξης μας να μιλούν άσχημα μεταξύ τους και να τσακώνονται. Το είπε μάλιστα και στην κυρία μας.
Κανείς μας όμως δεν περίμενε ότι θα έφευγε από την φωλίτσα του χωρίς να μας πει μια κουβέντα, έστω ένα αντίο. Φυσικά αναστατωθήκαμε! Ψάξαμε παντού, στην τάξη, στο σχολείο, ο Πίπης ήταν άφαντος... Τελικά κάποιο παιδί πρότεινε να γράψουμε μια αγγελία μήπως τον είδε κανείς.
Και αυτό κάναμε:
Στη συνέχεια όμως συζητήσαμε γιατί μπορεί να έφυγε ο Πίπης. Καταλήξαμε πως μάλλον στεναχωρήθηκε ή τρόμαξε από τους τσακωμούς μας. Κάποια στιγμή η κυρία μας έβαλε στον πίνακα μια χάρτινη καρδιά που έγραφε στο κέντρο Α'1 και μας ζήτησε να γράψουμε μέσα τα ονόματά μας.
Μόλις τα γράψαμε, ετοιμαστήκαμε να θαυμάσουμε την καρδιά μας, μα ήταν τότε που η κυρία πήρε την καρδιά στα χέρια της και... την τσαλάκωσε! Μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Στη συνέχεια αρχίσαμε τις διαμαρτυρίες. "Γιατί, γιατί, κυρία;;;". Η κυρία είπε "Για να προσπαθήσουμε να την ισιώσουμε." Όσο όμως κι αν προσπαθήσαμε, δεν καταφέραμε να την κάνουμε όπως ήταν πριν.
Καταλάβαμε τελικά πως όπως οι χάρτινες καρδιές δύσκολα "ξετσαλακώνουν", έτσι και οι ευαίσθητες καρδούλες μας πληγώνονται όταν μας μιλούν άσχημα ή μας κοροϊδεύουν. Αποφασίσαμε να κάνουμε μια καινούρια καρδιά με τα ονόματά μας που να είναι "χαρούμενη και όχι τσαλακωμένη. Ίσως να την δει ο Πίπης μας και να ξανάρθει...
Την βάλαμε λοιπόν στην πόρτα της τάξης μας, πάνω από το συμβόλαιο της τάξης μας.
Και το θαύμα έγινε! Σήμερα το πρωί ήρθε στην τάξη μας η κ. Ελένη, δασκάλα της Δ' τάξης, κρατώντας στην αγκαλιά της τον Πίπη!! Της είχε ζητήσει να τον φέρει στην τάξη μας γιατί δεν άντεχε μακριά μας.. Αχ, ούτε κι εμείς τελικά! Πάντως ο Πίπης μας έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα: Η δύναμή μας είναι στην ευγένεια, τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια! Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ!
.png)
.png)
